Ցավալի լուր հայ ժողովրդի համար..հերթական մեծ կորուստը. կյանքից անժամանակ հեռացել է բոլորիս կողմից սիրված և ճանաչված….հուղարկավորությունը՝ երեքշաբթի

58 տարեկան հասակում մահացել է ազատամարտիկ, Արցախի հանրապետության մարտական  երկրորդ աստիճանի խաչի ասպետ Էռնեստ Շեկյանը: Ազատամարտին իր մասնակցությունը սկսել է դեռ 89-90 թվականներին, զենքի եւ զինամթերքի տեղափոխումից Շահումյանի եւ Մարտակերտի շրջաններ։

Անդամակցելով Դաշնակցությանը՝ մաս է կազմում ՀՅԴ Շուշիի առանձնակի գումարտակի, դառնում կրակային դասակի հրամանատար։ Զորամիավորման կազմում էլ անցնում է արցախյան գրեթե բոլոր թեժ ճակատներով։

1992-1994 թվերին մասնակցել է Մարտակերտի, Հադրութի, Ասկերանի, Աղդամի, Քարվաճառի եւ այլ շրջանների ազատագրական եւ պաշտպանական մարտերին: Զինադարդարից հետո էլ դառնում է Արցախի պաշտպանության բանակի սպա՝ մինչեւ առողջական խնդիրների պատճառով զորացրումը։ Բայց սիրտն արդեն մնացել էր Արցախում։ Այդտեղ էլ հաստատվում է բնակության։

Նրա համոզմամբ՝ հայրենիքի համար մարտնչելու հնարավորությունը ճակատագրի պարգեւ է: Ասում էր «դեռ Հայրենիք ձեռք չեմ բերել,» ակնարկելով միացյալ Հայաստանի ազատագրության պայքարի շարունակումը։

Էռնեստ Շեկյանի հոգեհանգստի արարողությունը տեղի կունենա Մալաթիայի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցում, երկուշաբթի՝ ժամը 18:00-ին, հուղարկավորությունը՝ երեքշաբթի ժամը 13:00-ին` Եռաբլուրում:


Նյութի Աղբյուր https://pastnews.pro/?p=14010



The house was looking older and even more dilapidated than it was when I had left it. I knocked at the door but there was no answer. I knocked again, harder this time, but with the same result. With anxiety growing inside, I tried opening the door and surprisingly, it wasn’t locked. I went inside and found the house full of dust. Except for the bleak rays of light coming through the broken windows, it was dark. I searched every room for her but couldn’t find even the faintest signs of life. Wondering what happened, I went outside. I searched the surrounding area but she was nowhere to be found.

I went back inside and started looking around again. After sometime, thinking about her diary, I entered the room which had the broken table. I saw the diary lying on it, covered with dust. As I was picking it up, I saw the letter I had left for her. It was still sealed. “She didn’t read it!” I spoke to myself. I opened it to read. To my surprise it was a haphazard arrangement of words, not corresponding to the memories I had of it. Still I could make that the handwriting was mine. I stood there for some time, perplexed and astonished. Then, suddenly, a strange and surreal thought dawned on me. A thought questioning the validity and truth of my memories of her, of the love I had for her and remarkably, of her herself. With this thought striking my mind like a hammer and disbelief growing within, I opened the diary to see the last entry and my heart skipped a beat. The date on it was 24th September 1875.

_END_

(Visited 1 times, 1 visits today)

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *