Հայրը վերջին պահին հրաժարվեց վճարել դստեր հարսանիքի համար, բայց նրան ոչ ոք չմեղադրեց… ահա, թե ինչու…

Նա իր սիրած կնոջ դստերն ընդունեց ու սիրեց սեփական զավակի պես: Շատ երեխաներ ուղղակի կերազեն նման հայր ունենալ: Նա ամեն ինչում աջակցում էր աղջկան, թե ֆինանսապես թե հոգեբանորեն, թե հուզականորեն:  Բայց, ահա թե ինչ տեղի ունեցավ:

Շուտով տեղի էր ունենալու դստեր հարսանյաց հանդեսը: Նա մանկուց  մեծացրել էր այդ երեխային, չնայած, որ նրա կենսաբանական հայրը չէր,: Սրտի թրթիռով էր սպասում այդ օրվան: Նա մեծ սեր էր տածում, թե մոր և թե դստեր նկատմամբ:  Նա վճարել էր աղջկա ուսման համար, ապահովում էր ամեն ինչով:

Պատրաստվում էր շքեղ հարսանիք անել: Երբ հարսանիքի հյուրերի ցուցակն էին կազմում նա մի ցուցակ տվեց 20 հոգուց  բաղկացած և խնդրեց նրանց անպայման հրավիրել: Մայր ու աղջիկ երկու օր անց նրան հավատացրին, որ հրավիրատոմսերը հանձնել են այդ մարդկանց: Հարսանիքին ներկա էր լինելու շուրջ 300 հոգի

Մի քանի օր անց նա տեսավ իր ընկերներից մեկին, ով ընդգրկված էր իր ցուցակում, Վերջինս ասաց որ թերթերում գրված էր նրա դստեր հարսանիքի մասին և հայտնում էր իր բարեմաղթանքները:  Երբ նա հարցրեց, որ հուսով է որ հարսանիքին կտեսնվեն, ընկերը պատասխանեց, որ առանց հրավերքի ոչ ոք հարսանիք չի գնում:  Նա գնաց և  նայեց այն հայտարարությունը, որտեղ գրված էր հարսանիքի մասնակիցների  անունները: Եվ նրան զարմացրեց այն, որ նույնիսկ իր անունը չգտավ  մասնակիցների ցանկում, և ավելին,  աղջկան եկեղեցի էր ուղեկցելու  կենսաբանական հայրը:

Նույն օրը երեկոյան  երբ նա մտախոհ տուն վերադարձավ տեսավ, որ տանը տոնական ընթրիքի սեղան էր  պատրաստված:Ներկա էին ապագա փեսայի ընտանիքը և  դստեր կենսաբանական հայրը:  Երբ նա ներս մտավ նրան նույնիսկ չնկատեցին:  Երբ բոլորը հավաքվեցին սեղանի շուրջ   նա վերցրեց գավաթն ու ասաց.

«Ես սիրել եմ այս կնոջն ու նրա դստերն ընդունել եմ  հարազատ զավակիս պես, այն դեպքում, երբ նրա հայրը նրանց իր կյանքից դեն էր նետել անպետք իրի նման: Ես անկեղծ կլինեմ, ես երջանիկ օրեր շատ եմ ունեցել այս ընտանքիում, Բայց երբեք չեմ հասկացել, որ իմ սերը փոխադարձ չի եղել և ես ընդամենը նրանց համար բանկոմատի դեր եմ կատարել: Երիտասարդներին երջանկություն եմ մաղթում, և հայտնում եմ, որ հրաժարվում եմ ստանձնել  հարսանիքի  ֆինանսավորումը, այդ հարցը թող ստանձնի կենսաբանական հայրը,  ու մի բան էլ.  հենց այս պահին, շատ արագ, ազատեք իմ բնակարանը ես ձեզ այլևս տեսնել չեմ ուզում»:

Կարծում եք նա եսասիրություն արե՞ց; ՈՉ; նա շատ ճիշտ վարվեց: Եվ այս մարդը պատրաստվում էր  40-50 000 դոլար արժողությամբ հարսանիք անել  այդ ապերախտ աղջկա համար: Ես այս մարդու ճակատը կհամբուրեի: Երևի շատերը ինձ հետ համամիտ չեն լինի:

Աղբյուր

Աղբյուրը ` http://infosarm.ru/archives/58018

The tears were his accumulated pain she let them go, it was necessary. Aanya felt in dilemma whether to slap him or to cry with him. She chose the second as sometimes letting go is better than holding on. Both of them cried endlessly. She could not spoke a single word neither the words were needed. The pain was so immense that it would became difficult to count on its reasons. It seemed that the bright golden light absorbed them in after a century of darkness. For the mortal world he was gone but still Aanya had part in her in which he lived forever.

“Aanya are you okay?” the only consoling hand was of Dheeraj.

“Dheeraj I have decided something I have decided to adopt Agrima.” the words were not astonishing for he knew that she could see a little ten year old in Agrima and she could not let her history repeat itself. Her scratches were still alive. She could not let Gaurav fail this time.

“Aanya can I ask you something?” though she was amazed by this response, he was not startled, he understood her more than she think he does. “Aanya can we raise her together?”

If we want we may lighten the lamp of our lives our blew it in seconds. It depends on us and yes it does. The full fled family of Dheeraj, Aanya and Agrima is a true example.

__END__


(Visited 1 times, 1 visits today)

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *