Այս փnքրիկը մաhացավ տան լnղավազանում… Այն, ինչ տեղի nւնեցավ դեպքից 30 րnպե անց, շnկի ենթшրկեց բժիշկներին

Այս դեպքը տեղի է ունեցել Ուկրաինայում Նոր տարվա գիշերը 3 տարի առաջ:

Օդոնեց ընտանիքն ընկերների հետ նշում էր տոնը:

Երկար տարիներ Ռուսլանը և Անաստասիան փող են հավաքել սեփական տան համար:

Վերջապես նրանք այն ձեռք են բերել, նույնիսկ լողավազան կա, տեղը բոլորին բավարարում է:

Բայց այդ ամենը երկրորդ պլան է մղվում այդ չարաբաստիկ երեկոյից հետո:

Ծնողները նստած են խոհանոցում, իսկ երեխաները խաղում են՝ տանը վազվզելով:

1-01

Հանկարծ չգիտես ինչու՝ լռություն է տիրում:

Ռուսլանը և Նաստյան սովոր են, որ իրենց դստեր ծիծաղը լսվում է ողջ տանը, ու հանկարծ ոչ մի ձայն չէր լսվում:

Աղջկան փնտրելով՝ Ռուսլանը սկսում է վազել տանը:

Վերջապես իջնում է նկուղ ու տեսնում Ալեսյային լողավազանի հատակին:

Անմիջապես հանում է աղջկան, բայց նա չի շնչում:

Ռուսլանը սկսում է դտսերը արհեստական շնչառություն անել, թեև ճիշտ տեխնիկային չի տիրապետում:

1-03

Այդ ընթացքում ընկերները շտապօգնություն են կանչում…

10 րոպե անց բժիշկները ժամանում են:

Նրանք արձանագրում են Ալեսյայի մահը:

Հայրը ծնկի է իջնում՝ բժիշկներին աղաչելով ինչ-որ բան անել, բայց նրանք միայն ոստիկանություն են կանչում:

1-04

Այդ ժամանակ Ռուսլանը շարունակում է աղջկան արհեստական շնչառություն անել:

Բժիշկները նրան համոզում են «չծաղրել փոքրիկ աղջկա մարմինը»:

Բայց 30 րոպե անց Ռուսլանը զգում է, որ փոքրիկի սիրտը զարկում է:

Բժիշկները չեն հավատում աչքերին, բայց նույնիսկ այդ ժամանակ ասում են, որ աղջիկը ողջ կյանում հաշմանդամ կմնա:

1-02

Ալեսյան կոմայի մեջ է լինում, որոշ ժամանակ անց նրան տեղափոխում են Մոսկվայի կլինիկա:

Բայց նույնիսկ այնտեղ բժիշկները կասկած են հայտնում, որ աղջիկը կկարողանա նորից խոսել, տեսնել ու քայլել:

Որոշ ժամանակ անց աղջիկն ապացուցում է, որ իսկական մարտիկ է:

1-05

Փոքրիկը նախ սկսում է քիչ-քիչ խոսել, հետո վերադառնում է նրա տեսողությունը, ժամանակի ընթացքում սկսում է քայլել:

Ռուսլանը նշում է, որ հիմա աղջիկը լավ է, իրեն հիանալի է զգում և վայելում է կյանքը:

1-06

Աղբյուրը ` http://argomsk.ru/?p=3457


“I can never be 22 again”, she said to the mirror. A new wrinkle at the corner of her eye added strength to the fact that she was ageing.

Anne was in her favorite white sleeveless shirt and lilac garden skirt that overflown upto her knees. Grabbing her hat from the curtain pole she stole a glance through the window. David was by the fence with his eyes stuck on the waves. No matter how busy and tired he was, Sunday evening was reserved for some time at the beach.’Though he cannot be the same David again’,she thought to herself. She couldn’t remember the last time when his lips were on hers.

David was in his worn-out jeans and grey T-shirt that made him look more older than he was. Sensing the footsteps behind, he moved forward. She felt a bit disappointment but faking a smile she struggled to keep up to his pace.
Every time his hand brushed against her own she felt a sudden impulse which failed to produce goose-bumps;because she knew they were getting older and romance had bid good-bye to him(but not to her).

“Lets not go too far”, said he looking away from her. She talked to him continuously to which he replied in ‘Ahs’ and ‘Hmms’.

It was early June but the rain hadn’t made its entry.

(Visited 1 times, 1 visits today)

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *