Ցավով ենք հայտնում, բայց մեր վարչապետի հետ նման բան չպետք է լիներ..քիչ առաջ տեղեկացանք, որ նրան..

Արթուր Դանիելյանը դատական հայց է ներկայացրել Նիկոլ Փաշինյանի դեմ: Այս մասին տեղեկացնում է հենց ինքը՝ Արթուր Դանիելյանը՝ ֆեյսբուքյան իր էջում գրառում կատարելով։ «Շատերդ կասեք` իմաստը ո՞րն ա, հաշվի առնելով այն, որ հիմա մարդասպաններին բանտից ազատում են, քայլառաստ լինելը առհասարակ ինդուլգենցիա է դարձել, իսկ ընդդիմադիրները ենթարկվում են սիստեմատիկ հետապնդումների, ինչի հանդեպ իրավապահները անհաղորդ են:

Ասեմ՝ ես պատրանքներ չունեմ: Թեպետ մեր հայցադիմումը լիովին հիմնավորված է, ես խիստ կասկածում եմ, որ այն կընդունվի, էլ չեմ ասում բավարարվի: Չէ, խնդիրը դա չէ: Խնդիրը նրանում է, որ անկախ նրանից, թե որքան անիրատեսական է էս պահին թվում պետություն ունենալը, մենք չենք կարող համակերպվել այն փաստի հետ, որ օտարերկրյա գործակալները հեղաշրջում են իրականացրել:

Ես չգիտեմ կպահպանվեն արդյոք հայկական պետությունները, բայց եթե պահպանվեն, նրանք պետք է հիմնված լինել օրենքի գերակայության ու պատժի անխուսափելիության վրա: Նիկոլ Փաշինյանը և դեբիլիզմի 50 երանգները ներկայացնող իր շրջապատը, միայն էս դրվագով պիտի պատժվեն` ոչ միայն, բազմաթիվ կարգեր խախտելով, օրենք ընդունել տալու համար, այլ ինձ անձամբ վիրավորելու համար:

Քաղաքացին ես եմ, ոչ թե իր տհաս, ստրկամիտ, աբիժնիկների կույտը: Քաղաքացիների մի խմբի հաղթանակը մյուս քաղաքացիների հանդեպ սահմանելով տոնական օր` նրանք մեր մեջ մտցրել են բաժանարար գծեր, ես այդ գծերը կընդգծեմ ու տեսնենք ինչ կլինի վերջում…»։

Post navigation


Նյութի Աղբյուր https://ggnews.site/?p=4261



I was ten past twelve and the school was to get over in another five minutes. In spite of my preoccupation with my thoughts I could clearly listen to the soft bell which indicated the end of a half day, Saturday at “The Kendriya Vidyalay”.

Boys and girls, dressed in their blue uniforms came out buzzing like bees. My eyes were searching for someone. It was cloudy after a heavy morning downpour. The mist, covering the entire valley, seemed like an ocean of water. Most of the students had come out, but my eyes still looking for her. The buzzing had diluted. What in the world was taking her so long? Maybe she had been caught up with some work; or maybe she was busy talking to friends; or maybe she was oblivious of my presence or maybe she had changed her mind after what had happened in the thunderous morning. 

20th April 1994 7:15 am

I was searching for the car keys, when my brother said “You won’t find them, until you tell me why you need them?”

Had it not been for shortage of time I would have I dealt with him differently; instead I said “Maybe some other day bro, right now I’m in a hurry.”

“But you can’t go on a scooter, it’s raining heavily”

Yes it was raining heavily but I preferred the scooter than telling him why I needed the car? What else could I do? Wait! I could take Sachin’s car, my friend and neighbor, but he was a late riser and may not open the door. In that case I would have to come back empty handed. Moreover, I didn’t want him to distract from his dreams or I was escaping his probing questions. It was seven twenty nine already, and I could not afford any more delays. So my only option was my loyal LML; a Vespa scooter which had been just recently passed on to me, from my elder brother, of course,  who in turn got his hands on a brand new M800, which under no circumstances he intend to share with me.

(Visited 166 times, 1 visits today)

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *