Թող ների ինձ Աստված, բայց ես խոնարհվում եմ թուրք ժողովրդի առջև․ Լուսինե Բադալյան



Թող ների ինձ Աստված, բայց ես խոնարհվում եմ թուրք ժողովրդի առջև․ Լուսինե ԲադալյանԹող ների ինձ Աստված, բայց ես խոնարհվում եմ թուրք ժողովրդի առջև․ Լուսինե ԲադալյանԹող ների ինձ Աստված, բայց ես խոնարհվում եմ թուրք ժողովրդի առջև․ Լուսինե ԲադալյանԹող ների ինձ Աստված, բայց ես խոնարհվում եմ թուրք ժողովրդի առջև․ Լուսինե Բադալյան



Նյութի Աղբյուր http://1innews.ru/?p=651


We always had the notion that Jennifer never had any hint of all this. The way she accepted me ,it never even crossed our mind that she could even have any idea what was going on behind her.


“The winter will not be the same again..” She sighed. “ever !”

It was a cold winter afternoon. We were on our regular stroll through the bylanes that crisscross Park Street here and then. I kept looking down the brick and cement matrix overlaying upon the Anglo-Indian neighborhood of my pretty old city, Kolkata, eagerly waiting to be clad in all its bright hues and Christmas ornaments nowadays. Years have passed. Once the framework of a society that was aptly crafted by the British empire is still breathing firmly, adjusting with all its new melted tones that have mixed with its natural rawness. I admit it to be a good sign to cherish all along, but the swiftness with which the dark bruised hollowness and emptiness is slowly over pouring through the entirety of this area, I doubt the upcoming generations of this exceptional community can ever thrive and adjust themselves accordingly. We remember these partly colonial establishments near the bow Barracks only on these 
winters only. Probably during the summer, this community goes for hibernation!

(Visited 2 times, 1 visits today)

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *